عمری ست بهار دل فردوس خیال است

داده است قضا کارگه شیشه به مستی

بر نقش خیال تو و من بسته شکستی

از هر دو جهان آن طرف آینه بستی

گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

خجلت کش نومیدی ام از هستی موهوم

کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی