گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

بر نقش خیال تو و من بسته شکستی

از هر دو جهان آن طرف آینه بستی

عمری ست بهار دل فردوس خیال است

خجلت کش نومیدی ام از هستی موهوم

کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی

فطرت چقدر گل کند از پیکر خاکی