فطرت چقدر گل کند از پیکر خاکی

گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

خجلت کش نومیدی ام از هستی موهوم

کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی

کردند بلند آتشم از خانه پستی

هر چند که اقبال کلاهم به فلک سود

بی خاک شدن نقش مرا نیست نشستی