خجلت کش نومیدی ام از هستی موهوم

از هر دو جهان آن طرف آینه بستی

عمری ست بهار دل فردوس خیال است

گل تخت چمن بارگه غنچه نشستی

کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی

فطرت چقدر گل کند از پیکر خاکی

کردند بلند آتشم از خانه پستی