هر چند که اقبال کلاهم به فلک سود

کو آنقدرم رنگ که آرد به شکستی

فطرت چقدر گل کند از پیکر خاکی

کردند بلند آتشم از خانه پستی

بی خاک شدن نقش مرا نیست نشستی

کاری دگر است آنچه دلش حاصل جهد است

این مزد مدان وعده هر آبله دستی