که به گرد دو جهان آب زدی گر تو نشستی

دل ز انداز تو افسون تغافل نپسندد

به هوس چشمک نازی که تو آیینه به دستی

چو نفس مغتنم انگار پر افشانی وحشت

ثمر لمعه تحقیق نشاید مژه بستن

حذر از خیرگی چشم به خورشید پرستی

به نگاهی ست چو همت اثر اوج و نزولت