قضا از شرم کم می بست بر مور و مگس هستی

شرار جسته از سنگ انفعالش چشم می پوشد

به این هستی که من دارم نمی خواهد نفس هستی

گر اقبال هوس را عزتی می بود در عالم

هوای عافیت صحرای مانوس عدم دارد

نمی سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی

غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن