هوای عافیت صحرای مانوس عدم دارد

به این هستی که من دارم نمی خواهد نفس هستی

گر اقبال هوس را عزتی می بود در عالم

قضا از شرم کم می بست بر مور و مگس هستی

نمی سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی

غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن

حذر زبن دانه و آبی که دارد در قفس هستی