حذر زبن دانه و آبی که دارد در قفس هستی

هوای عافیت صحرای مانوس عدم دارد

نمی سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی

غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن

تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافل

که آخر می برد در آتشت زین خار و خس هستی

خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر