غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن

قضا از شرم کم می بست بر مور و مگس هستی

هوای عافیت صحرای مانوس عدم دارد

نمی سازد عزیزان، با مزاج هیچکس هستی

حذر زبن دانه و آبی که دارد در قفس هستی

تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافل

که آخر می برد در آتشت زین خار و خس هستی