که آخر می برد در آتشت زین خار و خس هستی

غریب است ازگرفتاران، غم تن پروری خوردن

حذر زبن دانه و آبی که دارد در قفس هستی

تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافل

خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر

سراغ کاروان دارد در آواز جرس هستی

نبودی ، آمدی و می روی جایی که معدومی