سراغ کاروان دارد در آواز جرس هستی

تو بر جمعیت اسباب مغروری و زبن غافل

که آخر می برد در آتشت زین خار و خس هستی

خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر

نبودی ، آمدی و می روی جایی که معدومی

زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی

مزاری راکه می بینم دل از شوق آب می گردد