نبودی ، آمدی و می روی جایی که معدومی

که آخر می برد در آتشت زین خار و خس هستی

خروش الرحیلی بشنو و از جستجو بگذر

سراغ کاروان دارد در آواز جرس هستی

زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی

مزاری راکه می بینم دل از شوق آب می گردد

خوشا جمعیت جاوبد و ذوق بی نفس هستی