خوشا جمعیت جاوبد و ذوق بی نفس هستی

نبودی ، آمدی و می روی جایی که معدومی

زمانی شرم باید داشتن زین پیش و پس هستی

مزاری راکه می بینم دل از شوق آب می گردد

تظلم در عدم بهر چه می برد آدمی بیدل

درین حرمان سرا می داشت گر فریادرس هستی