بیا زاهد طریق صلح کل هم عالمی دارد

که هر کس می رود از خویش می خیزد ز من گردی

به بال هر نفس پرواز از خود رفتنی دارم

به رنگ اضطراب ناله ام توفانی دردی

تو و تسبیح ، ما و می کشی ، هر کاری و مردی

ز نیرنگ تغافل برده است آن چشم فتانم

به بازی نیز نتوان یافتن در طاسم آوردی