زنان ریشی برون آرند تا پیدا شود مردی

خمار عافیت نتوان شکست از نشئه صهبا

گرفتم چون خزان در خون گرفتم چهره زردی

ز بس جوش مخنث می زند این عرصه عبرت

تپیدم آنقدر کز دل فسردن محو شد بیدل

به سعی کوفتنها گرم کردم آهن سردی