به گردن گردش رنگ تحیر چنبری کردی

اگر چون شانه حرفی از فسون زلف دانستی

دل صد چاک ما هم دست در بال پری کردی

چو قمری چشم اگر می دوختم بر سرو آزادش

نگاه او گر افکندی سپند ناز در آتش

به حیرت ماندن چشم غزالان مجمری کردی

زگرد جلوه خود خاک بر سر ریختی بیدل