برمیدی آنهمه از صمد که به ملک برهمن آمدی

سحر حدیقه آگهی ستم است جیب درون درد

چه هوا بپرورد آتشت که برون پیرهن آمدی

هوس تعلق صورتت ز چه ره فتاده ضرورتت

ز عدم جدا نفتاده ای قدم دگر نگشاده ای

نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد