نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

برمیدی آنهمه از صمد که به ملک برهمن آمدی

ز عدم جدا نفتاده ای قدم دگر نگشاده ای

نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی

نه لبت به زمزمه چنگ زد، نه نفس در دل تنگ

عدم آبگینه به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی