عدم آبگینه به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی

نه لبت به زمزمه چنگ زد، نه نفس در دل تنگ

چقدر تجرد معنی ات به در تصنع لفظ زد

که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی

چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا