که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی

نه لبت به زمزمه چنگ زد، نه نفس در دل تنگ

عدم آبگینه به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی

چقدر تجرد معنی ات به در تصنع لفظ زد

چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا

که تو در زیانکده فنا پی یک دو گز کفن آمدی

ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن