چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا

عدم آبگینه به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی

چقدر تجرد معنی ات به در تصنع لفظ زد

که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی

که تو در زیانکده فنا پی یک دو گز کفن آمدی

ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن

که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی