ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن

که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی

چه شد اطلس فلکی قبا که درآید آن ملکی ردا

که تو در زیانکده فنا پی یک دو گز کفن آمدی

که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی

ز مزاج سایه آفتاب اثر دویی نشکافتم

من اگر نه جای تو داشتم تو چه سان به جای من آمدی