من اگر نه جای تو داشتم تو چه سان به جای من آمدی

ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن

که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی

ز مزاج سایه آفتاب اثر دویی نشکافتم

به هوس چو بیدل بیخبر در اعتبار جهان مزن

چه بلاست ذوق گهر شدن که چو موج خود شکن آمدی