ز مزاج سایه آفتاب اثر دویی نشکافتم

که تو در زیانکده فنا پی یک دو گز کفن آمدی

ز خروش عبرت مرد و زن ، پر یاس می زند این سخن

که چو شمع در بر انجمن ز چه بهر سوختن امدی

من اگر نه جای تو داشتم تو چه سان به جای من آمدی

به هوس چو بیدل بیخبر در اعتبار جهان مزن

چه بلاست ذوق گهر شدن که چو موج خود شکن آمدی