نه لبت به زمزمه چنگ زد، نه نفس در دل تنگ

نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی

عدم آبگینه به سنگ زد که تو قابل سخن آمدی

چقدر تجرد معنی ات به در تصنع لفظ زد

که چو تار سبحه ز یک زبان به طواف صد دهن آمدی