ز عدم جدا نفتاده ای قدم دگر نگشاده ای

چه هوا بپرورد آتشت که برون پیرهن آمدی

هوس تعلق صورتت ز چه ره فتاده ضرورتت

برمیدی آنهمه از صمد که به ملک برهمن آمدی

نگر آنکه پیش خیال خود به خیال آمدن آمدی

نه سفر بهار طراز شد، نه قدم جنون تک و تاز شد

به خودت همین مژه باز شد که به غربت از وطن آمدی