چراغ حسرت آلود نگاهم می کند دودی

درین محفل که پیدا نیست رنگ حسن مقصودی

چو آن شمعی که از فانوس تابد پرتو آهش

درون بیضه ام پیداست بال شعله فرسودی

خروش بینوایی های من یارب که می فهمد