خروش بینوایی های من یارب که می فهمد

چراغ حسرت آلود نگاهم می کند دودی

چو آن شمعی که از فانوس تابد پرتو آهش

درون بیضه ام پیداست بال شعله فرسودی

چو مژگانم ز سر تا پا زبان سرمه آلودی

طریق بندگی ناز فضولی برنمی دارد

تو از وضع رضا مگذر چه مقبولی چه مردودی