چو مژگانم ز سر تا پا زبان سرمه آلودی

چو آن شمعی که از فانوس تابد پرتو آهش

درون بیضه ام پیداست بال شعله فرسودی

خروش بینوایی های من یارب که می فهمد

طریق بندگی ناز فضولی برنمی دارد

تو از وضع رضا مگذر چه مقبولی چه مردودی

عدم ایمای اسرارت ، وجود اظهار آثارت