درون بیضه ام پیداست بال شعله فرسودی

درین محفل که پیدا نیست رنگ حسن مقصودی

چراغ حسرت آلود نگاهم می کند دودی

چو آن شمعی که از فانوس تابد پرتو آهش

خروش بینوایی های من یارب که می فهمد

چو مژگانم ز سر تا پا زبان سرمه آلودی

طریق بندگی ناز فضولی برنمی دارد