بساط خودنماییها مچین بر بود و نابودی

جهان یکسر قماش کارگاه صبح می بافد

ندارد این کتان جز خاک حسرت تاری و پودی

خیال آباد امکان غیر حیرت بر نمی دارد

درین گلزار کم فرصت کدامین صبح و کو شبنم

عرقها می شمارد خجلت انفاس معدودی

خیال آشیان نوبهار کیست حیرانم