خیال آشیان نوبهار کیست حیرانم

بساط خودنماییها مچین بر بود و نابودی

درین گلزار کم فرصت کدامین صبح و کو شبنم

عرقها می شمارد خجلت انفاس معدودی

که می بالد ز چشمم حیرت بوی گل اندودی

شکرخند کدامین غنچه یارب بسملم دارد

که چون صبحم سراپا پیکر زخم نمکسودی