درین گلزار کم فرصت کدامین صبح و کو شبنم

ندارد این کتان جز خاک حسرت تاری و پودی

خیال آباد امکان غیر حیرت بر نمی دارد

بساط خودنماییها مچین بر بود و نابودی

عرقها می شمارد خجلت انفاس معدودی

خیال آشیان نوبهار کیست حیرانم

که می بالد ز چشمم حیرت بوی گل اندودی