خلقی از اوهام استخراج مستی می کند

پا کش از دامن چو اشک آندم که از سر بگذری

از سراغ چشمه حیوان که وهمی بیش نیست

می دهد آبی نشان آیینه اسکندری

یادگیر آن می که پیماید فرس از ساغری

طوق در گردن به گردون می پری چون گردباد

جای شرم است آن سلیمانی و این انگشتری