طوق در گردن به گردون می پری چون گردباد

می دهد آبی نشان آیینه اسکندری

خلقی از اوهام استخراج مستی می کند

یادگیر آن می که پیماید فرس از ساغری

جای شرم است آن سلیمانی و این انگشتری

از فضولی قطع کن بیدل که در بزم یقین

حلقه تا گشتی به فکر خویش بیرون دری