نفس به گردنم افتاد و کرد زناری

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد

منش به داغ جگر می کنم سپرداری

سرم به خدمت هستی فرو نمی آید

چه سحر کرد ندانم نگاه جادویت

که مرده است جهانی به ذوق بیماری

در آرزوی دهان تو بسکه دلتنگم