منش به داغ جگر می کنم سپرداری

به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را

نسیم درد سر و شبنم است سر باری

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد

سرم به خدمت هستی فرو نمی آید

نفس به گردنم افتاد و کرد زناری

چه سحر کرد ندانم نگاه جادویت