نسیم درد سر و شبنم است سر باری

در آن بساط که موجود بودن ست غرض

چو ذره اندکی ما بس است بسیاری

به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد

منش به داغ جگر می کنم سپرداری

سرم به خدمت هستی فرو نمی آید