به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را

دل شکسته ماکرد ناله معماری

در آن بساط که موجود بودن ست غرض

چو ذره اندکی ما بس است بسیاری

نسیم درد سر و شبنم است سر باری

خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد

منش به داغ جگر می کنم سپرداری