خدنگ ناله که از جوش نه فلک گذرد

چو ذره اندکی ما بس است بسیاری

به رنگ غنچه درین باغ بیدماغان را

نسیم درد سر و شبنم است سر باری

منش به داغ جگر می کنم سپرداری

سرم به خدمت هستی فرو نمی آید

نفس به گردنم افتاد و کرد زناری