تبسمی که همان چین دامن انگاری

قبول آفت هرکس بقدر حوصله است

به تیغ می کند اینجا طرف جگر داری

چو گل درین چمن از بحر عبرتت کافیست

به رنگ و بو دل خود بسته ای و زین غافل

که غنچه سان گل پرواز در بغل داری

گره ز کار فروبسته تو بگشاید