که بار نقش قدم هم به خاک نگذاری

به غیر طبع تو کز سجده است معراجش

کدام شعله که خاکش بکرد همواری

چنان ز دهر سبکبار بایدت رفتن

گواه عاقبت کار ظلم پیشه بس است

به خون نشستن نشتر ز مردم آزاری

ز خواب صبح سر غنچه می رود بر باد