اگر به بوی دل خسته تر کنند دماغت

وطن به سایه دیوار نام و ننگ نگیری

به وحشتی ز تعلق برآ که چون پر عنقا

مصورت کند ایجاد نقش و رنگ نگیری

گلی دگر که ندارد جهان به چنگ نگیری

زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری