ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری

اگر به بوی دل خسته تر کنند دماغت

گلی دگر که ندارد جهان به چنگ نگیری

زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

چو دین و دل که به مستی نشد مسخر چشمت

به ساغری که گرفتی چرا فرنگ نگیری

کسی نبرد سلامت ز آه سوخته جانان