به ساغری که گرفتی چرا فرنگ نگیری

زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری

چو دین و دل که به مستی نشد مسخر چشمت

کسی نبرد سلامت ز آه سوخته جانان

ز خود سری سر این کوچه تفنگ نگیری

خطی ست جلوه گر از پرده منقش دیبا