زده ست عشق تو سنگی به شیشه خانه رنگم

مصورت کند ایجاد نقش و رنگ نگیری

اگر به بوی دل خسته تر کنند دماغت

گلی دگر که ندارد جهان به چنگ نگیری

ز خود برآمدنم را کم از ترنگ نگیری

چو دین و دل که به مستی نشد مسخر چشمت

به ساغری که گرفتی چرا فرنگ نگیری