چو زاهد از چه هوس کنج خلوت و چله گیری

حیا خوشست ز برگ عدم به فرصت هستی

به یک قدم سفر آخر چه زاد و راحله گیری

به محفلی که بود دور جام و جلوه ساقی

فتاده خلق مقید به دامگاه تعین

تو هم اسیر خودی عبرت از چه سلسله گیری

ز فکر مدحت ابنای روزگار حذر کن