سزد که یکدلی از روزگار ده دله گیری

نشسته هر نفس آماده هزار شکایت

گرفتن در لب به که دامن گله گیری

ز موج کف به گهر ختم کن تردد دنیا

صفای آینه دل گشاد کام نهنگست

فرو بری دو جهان گر عیار حوصله گیری

قضا چه صور دمیده ست در مزاج تو بیدل