فرو بری دو جهان گر عیار حوصله گیری

ز موج کف به گهر ختم کن تردد دنیا

سزد که یکدلی از روزگار ده دله گیری

صفای آینه دل گشاد کام نهنگست

قضا چه صور دمیده ست در مزاج تو بیدل

که از نفس زدنی کوه را به زلزله گیری